• Even Kijken

      Even Kijken

    Even Kijken

    Het is een foto. Duidelijk. Ik zie een rondje, het lijkt op een ring. Eentje van zilver, normale dikte. Vrij groot formaat, denk ik zomaar. Want dat valt feitelijk niet te zien. Even denk ik aan mijn zus, die is onlangs verloofd. Een wat ouderwetse gewoonte die in zijn familie nog gewaardeerd wordt.

    Het grote vlak heeft een netjes verloop van tint. Is het wel een foto of is het gemaakt met een programma als Illustrator? In de ring zie ik ineens een gezicht. Het gezicht lijkt van een bekende.

    Hij kijkt niet door de deur naar buiten maar houdt zijn blik gericht op iets wat ik niet zien kan. Ik vraag me af wat hij dan wel ziet en kijk nogmaals naar zijn gezicht. Ik word er niet wijzer van. Toch zou ik het wel willen weten, hij ziet ongetwijfeld wat anders dan ik. Ik kan het hem niet vragen. Hij kijkt in elk geval niet naar de ring. Overigens een erg grote ring dat die een omtrek heeft ter grootte van zijn gezicht.

    Beelden zeggen van alles. Ze kunnen ook vragen oproepen. De man met het gezicht in de ring kijkt naar iets vlak in de buurt van wat ik waarneem. Toch ziet hij totaal wat anders dan ik. Dat kan in dit geval onmogelijk anders. Ik kan niet zien wat hij ziet. Het grappige is dat wanneer twee mensen wel hetzelfde zien toch iets anders opvalt. Dan hebben we het niet over verschillende kwaliteit ogen maar over verschillen tussen mensen. Dat kan leuk zijn en daarbij zal deze blog aansluiten. Een praatje over een foto. Wellicht herkenbaar, misschien wel helemaal niet. Hopelijk leuk en niet altijd herkenbaar.